Chudy i inni (1966)

Chudy i inni polski czarno-biały film obyczajowy z 1966 roku w reżyserii Henryka Kluby, na podstawie scenariusza Wiesława Dymnego.
Fabuła

Akcja filmu obraca się wokół brygady robotników pod wodzą Chudego, pracujących przy budowie mostu powstającej zapory wodnej. Jeden z nich, Pryszczaty, podczas nocnego powrotu ze wspólnej libacji alkoholowej, strąca z mostu do rzeki dziennikarza. Poszukiwania trupa są bezowocne. Podczas dochodzenia w sprawie zaginięcia reportera żaden z nich nie zdradza winowajcy wypadku. W dniu otwarcia mostu jeden z dawnych członków brygady, Partyjny, pojawia się z rzekomo martwym dziennikarzem. Brygada otrzymuje odznaczenia.
Obsada

Źródło: Filmpolski.pl[1]

Wiesław Gołas Józef Kawulok Chudy
Marian Kociniak Partyjny
Franciszek Pieczka Tomasz Waliczek Kosa
Mieczysław Stoor Byk
Ryszard Filipski Ślązak
Wiesław Dymny Paweł Mały
Ryszard Pietruski Pryszczaty
Edward Rączkowski Stary
Krystyna Chmielewska sanitariuszka Ewa
Leon Niemczyk redaktor
Tadeusz Schmidt brygadzista
Zdzisław Leśniak aktor grający Błazna
Stanisław Bieliński kierownik budowy
Andrzej Girtler aktor grający Króla Leara
Janusz Sykutera milicjant

Produkcja

Film był kręcony podczas budowy zapory wodnej w Solinie oraz m.in. na moście przed zaporą na drodze nr 895[1].
Odbiór

Aleksander Jackiewicz wyraził następującą opinię o Chudym i innym: [] jest dziełem schematycznym i zarazem w jakiś sposób nowym. Nie bardzo udanym, ale odkrywającym utalentowanego autora, obdarzonego w dodatku zmysłem kina[2]. W filmie Kluby i Dymnego odnajdywano formułę unowocześnionego produkcyjniaka (Krzysztof Teodor Toeplitz) lub też wręcz wyjście poza formułę stosowaną w socrealizmie lat 50. (Stefan Morawski)[3]. Sam Kluba tłumaczył po sporze wśród krytyków, że jego intencją było stworzenie uszlachetnionego produkcyjniaka, łączącego realizm z klimatem groteski[4]. Zdaniem Piotra Zawojskiego Klubie udało się zachować niezwykły klimat opowiadania, a także niezwykłą zdolność do kreowania postaci prawdziwych, wiarygodnych psychologicznie i autentycznych[5].
Znaczenie i nagrody

Chudy i inni stał się w literaturze filmoznawczej jednym z prekursorów nurtu pierwotnie nazywanego trzecim kinem (trzecia fala), zwiastującego zmianę pokoleniową twórców polskiej kinematografii[6]. Za ów film Kluba otrzymał Nagrodę im. Andrzeja Munka, przyznawaną przez Państwową Wyższą Szkołę Filmową, Telewizyjną i Teatralną w Łodzi.