Kontynuując historię Antoine Doinela, Truffaut pokazuje losy jego świeżego małżeństwa z Christine. Znany z 400 batów i Skradzionych pocałunków bohater jak może broni się przed małą stabilizacją w ramach związku, rzuca więc nudne zajęcie kolorowania kwiatów i podejmuje pracę w amerykańskiej firmie. Tam poznaje śliczną Japonkę, z którą nawiązuje romans. Gdy prawda wychodzi na jaw, małżeństwo wydaje się skończone... W bezpretensjonalnej formie mistrz francuskiej Nowej Fali zawarł wiele z prawd i paradoksów instytucji związku małżeńskiego.
Truffaut się ustatkował? „Domicile conjugal” („Bed & Board” w dystrybucji angielskiej) został nakręcony przez François Truffauta 11 lat po „Les quatre cents coups”, jednym z trzech filmów, które zapoczątkowały „nową falę” i zmieniły kierunek rozwoju kina francuskiego i światowego. Główny bohater jest ten sam – Antoine Doinel, grany przez Jean-Pierre’a Léauta – ale minęło 11 lat, a my widzimy go żonatego, poszukującego swojej drogi życiowej. Najwyraźniej, pod względem tematycznym, mamy do czynienia z filmem znacznie bliższym klasycznemu kinu francuskiemu, przeciwko któremu twórcy „nowej fali” zbuntowali się dekadę wcześniej – komediodramatem o kryzysie małżeństwa, niewiele różniącym się od tego, co Ingmar Bergman doprowadził do perfekcji trzy lata później w „Scenach z życia małżeńskiego”. A jednak „Domicile conjugal” ze swoim nonszalanckim podejściem i stylem filmowania należy również do Nowej Fali i stanowi dobry wstęp do ważnych filmów, które Truffaut nakręcił w tak krótkim czasie, jaki mu pozostał na życie i kręcenie filmów, a także do wielu innych produkcji, które skupiają się na współczesnych (w epoce filmowej) parach i problemach relacji między partnerami oraz ze światem zewnętrznym.
Odpowiedz
Wyszukiwanie odpowiedzi..
