Dołączenie cudzoziemców do Izraela (Wj 12, 37-51)

Dołączenie cudzoziemców do Izraela (Wj 12, 37-51)

Jakość: 360p480p720p
Następne wideo
anuluj
Odblokuj dostęp do 7754 filmów i seriali premium od oficjalnych dystrybutorów!
Oglądaj legalnie i w najlepszej jakości. Nie kupuj kota w worku!
Wypróbuj konto premium przez 14 dni za darmo!
avatar
Dodał: Zakochany w Biblii
Konto zweryfikowane
Opublikowano: 2019-09-23

600.000 mężów pieszych. Gdyby doliczyć dzieci, kobiet i starców, to by dało dwa-trzy miliony osób, czyli całą ówczesną populację Egiptu. To jest oczywiście niemożliwe, dlatego mamy najwyraźniej błąd w tłumaczeniu. W oryginale nie jest napisane 600 tysięcy ale 600 tysiąc. Słowo tysiąc występuje w liczbie pojedynczej. Lepsze tłumaczenie byłoby 600 rodzin, czyli dwa-trzy tysiące osób. Taka liczba odpowiada obserwacjom archeologicznym powiększenia się ludności wokół Jerozolimy koło roku 1.000 przed Chrystusem. To jest kolejny argument przemawiający za późną chronologią.
Wracając do tekstu zauważmy, że do rdzennych Izraelitów dołączyło wielkie mnóstwo cudzoziemców - czyli Egipcjan, którzy dołączyli do Ludu Izraela i staną się jego integralną częścią, choć nie wywodzą się cieleśnie od patriarchy Jakuba. Izrael nie jest grupą etniczną, Izrael jest wspólnotą wierzących, Izrael to Kościół! Będziemy ciągle to podkreślali za każdym razem, jak ta prawda się nam potwierdzi w tekście.
Wspólnota wierzących opuszcza Egipt dając świadectwo wygranej bitwy między Bogiem a faraonem. Opuszcza Egipt zwycięsko, z podniesioną głową, obdarzona bogactwem. Nie jest wypędzona, nie uciekła w pośpiechu, bo przecież Izraelici poświęcili całe siedem dni na obrzęd Przaśników, czyli na duchowe przygotowanie do pielgrzymowania w stronę Ziemi Obiecanej po ich odkupieniu dzięki Krwi Baranka (odsyłam do odcinka na temat obrzędu Przaśników, link powyżej).
430 lat pobytu Izraelitów w Egipcie to kolejny argument przemawiający za późną chronologią. Pamiętajmy jednak, że wszystkie chronologie są tylko hipotezami historycznymi i nie stanowią centrum naszej wiary.
Noc czuwania JHWH. Bóg czuwający! Bóg jest Wszechpotężny, ale jest i Wszechobecny. Bóg Izraela jest ciągle pochylony z miłością nad swoimi dziećmi, ciągle czuwa nad nimi. Tak jak ojciec z przypowieści o synu marnotrawnym, Bóg ciągle wypatruje sposobności, aby wyprowadzić swoje dzieci z niewoli.
Bóg starotestamentalny nie jest tylko surowym sędzią. Jest pełen czułości i miłosierdzia. Jeśli zadaje ból to tylko po to, aby nawrócić swój Lud lub aby powiększać jego zasługi.
W nocy pierwszej Paschy, Bóg otworzył dzieje ludzkości poprzez rozświetlanie ciemności własną światłością. Była to zapowiedź nocy zmartwychwstania Jezusa, kiedy czuwający Chrystus przeszedł przez ciemności otchłani, obudził tych, którzy zasnęli w śmierci i zabrał ich ze sobą w swoim zmartwychwstaniu. Dlatego chrześcijanie co roku czuwają w Nocy Paschalnej. Jest to przykazanie Biblijne, aby w nocy paschalnej czuwać razem z Bogiem Ojcem. Ten przepis prawny obowiązuje Izraelitów. Zachodzi wówczas pytanie, co z tym wielkim mnóstwem cudzoziemców, które dołączyło do rdzennych potomków patriarchy Jakuba? Czy ich również dotyczy przykazanie o czuwaniu w Nocy Paschalnej? Ciąg dalszy odpowiada na pytanie, w jaki sposób cudzoziemcy mają być traktowani. Czy z ich strony ustna deklaracja wiary jest wystarczająca, aby dołączyć do Ludu Wybranego? Odpowiedź brzmi: nie! Potrzebne jest obrzezanie, czyli posłuszeństwo Prawu Bożemu! Sama wiara nie wystarcza. Dołączenie do Ludu Wybranego dokonuje się przez obrzęd inicjacyjny. Posłuchajmy, kto ma prawo spożywać baranka:
Izraelici zadawali sobie następujące pytanie: jak traktować cudzoziemców, którzy przez wiarę dołączyli do Ludu Wybranego (później w historii będą nazwani prozelitami lub konwertytami)? Odpowiedź Boga jest następująca: dzięki obrzędowi obrzezania każdy wierzący staje się pełnoprawnym Izraelitą, niezależnie od swojego pochodzenia. Ale wiara świeżo nawróconych musi objawiać się na zewnątrz posłuszeństwem Prawu Bożemu, w szczególności Prawu Obrzezania. Korzystać z dobrodziejstw Przymierza mogą ci, którzy formalnie weszli do tego przymierza i publicznie wzięli na siebie posłuszeństwo wiary. Nie ma czegoś takiego, jak wierzący nie praktykujący. Jeśli ktoś jest wierzący, wówczas wciela w swoim życiu Prawo Boże. Jeśli ktoś nie przestrzega Prawa Bożego, daje świadectwo o tym, że nie wierzy i sam wyklucza siebie ze wspólnoty wierzących, z Ludu Wybranego, z Ludu Zbawionych.
Jeśli chodzi o chrześcijan, u nich obrzęd obrzezania został zastąpiony sakramentem chrztu, podczas gdy dawna uczta paschalna była zapowiedzią ofiary eucharystycznej. Jeśli przyjmiemy taki punkt widzenia, wówczas pytanie brzmi: czy wspólnota wierzących (czyli Kościół) powinna dopuszczać do stołu eucharystycznego ludzi nieochrzczonych, lub ludzi żyjących jawnie w sprzeczności z Bożym Prawem? Bardziej konkretnie: czy politycy popierający aborcję lub masonerię mogą być dopuszczeni do komunii świętej? Czy konkubenci mogą przystępować do komunii? W świetle Księgi Wyjścia odpowiedź brzmi nie, co jest zgodne z tradycyjnym nauczaniem Kościoła Katolickiego.
Natomiast istnieje taki chrześcijański prąd teologiczny, który twierdzi że inne prawo obowiązuje żydów lub pogan nawróconych na chrześcijaństwo. Bóg natomiast wyraźnie podkreśla tutaj, że jedno Prawo obowiązuje wierzących żydów i wierzących pogan:

pokaż cały opis
W katalogu: Odkupienie Izraela
0 / 5 Oceny: 0
Włącz dostęp do 7754 znakomitych filmów i seriali
w mniej niż 2 minuty! Nowe, wygodne metody aktywacji.
Komentarze do: Dołączenie cudzoziemców do Izraela (Wj 12, 37-51)
Autoodtwarzanie następnego wideo
on
off

Logowanie