Witam Pany i Panewki. Tutaj jakiś opis filmu przydałoby się napisać... Więc może tak:
Mitologia bogów, czy to egipska, czy grecka, zaczęła mi się coraz częściej ukazywać gdzieś po drodze, którą sam sobie kreuję. Drodze, która podsuwa mi różne pomysły jak chociażby taki, że strachowi można nadać kierunek i pod panowaniem logiki pozwolić mu czasem płynąć nawet pod prąd.
Mógłbym dopisać jeszcze parę mundrości i samo słowo mundrości biorę w cudzysłów, bo tak naprawdę nie wiem wszystkiego i pewnie nigdy wiedzieć nie będę
Czy robienie pizzy, które kiedyś samo w sobie sprawiało mi przyjemność, a teraz znowu zaczęło ją dawać, może przypomnieć, że nie każda przyjemność musi zginąć gdzieś w automatyzmie życia?
Pomysłów wiele, pracy nie przerobisz itd...
Powiem nawet więcej czasem z kilku kroków do tyłu można złapać dobre wybicie.
Późno poznaję niektóre rzeczy, bo przez wiele lat szukałem przykładów w innych. A część z nich trzeba po prostu samemu zrozumieć doświadczając. Tak samo jak to, że ostatecznie trzeba nauczyć się liczyć również na siebie.
Można by to wszystko skrócić do kilku prostych polskich powiedzeń:
Strach ma wielkie oczy. Czas ucieka. Cieszyć się małymi rzeczami.
Z drugiej strony życie bez choćby minimalnie zmiennej amplitudy przypominałoby sygnał, z którego ktoś próbował usunąć każdą nierówność. Trochę jak różnica, którą lubię widzieć między analogiem a cyfrą nie dlatego, że jedno jest dobre, a drugie złe, ale dlatego, że w analogu zostają drobne odchylenia, szum i niedoskonałości. I może właśnie część z nich sprawia, że coś odbieramy jako żywe.
Może podobnie będzie z nami. Coraz więcej rzeczy da się zmierzyć, przewidzieć, zoptymalizować i wyrównać. Nie chodzi więc tylko o samą sztuczną inteligencję, ale o to, kto będzie ustawiał parametry tego sygnału, czego będzie chciał się pozbyć jako szumu i co uzna za właściwy kierunek.
Wyszukiwanie odpowiedzi..
