Witajcie po przerwie. Dość dużo pomysłów i planów jakże dalekich, by nie przeżyć tego, co dostarcza każdy jeden dzień. Choćby odkażanie się 95%, a do tego pomysł, by podzielić się spostrzeżeniami zbieranymi od 19. roku życia w poszukiwaniu drugiej kurtyny obrazu w czerni.
Jak patrzę na siebie i swoją osobę, ciężko mi robić to, czego nie lubię, a robię rzeczy, które ktoś nazwie stratą czasu. Cieszę się, że ten czas mam, i to jeszcze ze zdrowiem lepszym lub gorszym.
Kamerowałem tyle, ile dała bateria telefonu oraz moja. Miałem odłączenia od rzeczywistości, siedząc w miejscu widocznym na filmie. Coś, co każdy, komu temat eskapad nie jest obcy, chciałby nazwać transem, odbiornikiem itd.
Na tym zacznę siedzieć- rozpisując w zeszycie, przy okazji, dzieląc się kiedyś ,nie dokończonym video. Bo tu łatwo o osądy a moge napomnieć Stanisława Grova który temat bardzo długo wertuje razem z fizykami kwantowymi.
Więc kontynuując nie zapisane ...
Bateria padła, zaczęło się ściemniać. Chwyciłem rower i zacząłem obserwować, jak wyjść z lasu. Przecież raz już przeszedłem kawałek tego lasu. Wróciłem do tunelu wydeptanego prawdopodobnie przez różne zwierzaki, pewnie i sarny też.
Po drodze widziałem góry w oddali, aż w końcu wyszedłem na zjazd, którym zawsze chciałem zjechać. Popłakałem się i tak, bujając się w pędzie wiatru, znalazłem się w mieście. Następnie z dużą prędkością wpadłem na podwórko, by zasnąć w passacie :)
Zmarzłem jak pies:) pijeciepłe kakao i zbieram siły na dalszą podróż.
Mogę jedynie spuentować: Myślcie sobie, jak tam chcecie. Ja wam powiadam: krasnoludki są na świecie.
Wyszukiwanie odpowiedzi..
