Niech to się w końcu skończy udawanie, że masz mało. Zanim pojawiłaś się na świecie, życie czekało na Ziemi setki milionów lat. Potem przez tysiące pokoleń uczyło się człowieka. Potem cywilizacja dochodziła do światła po zmroku, wody w kranie, wiedzy i względnego bezpieczeństwa. A teraz, po tej całej przeprawie, siedzisz tu dokładnie jako Ty. Statystyczny cud.
Jesteś miejscem, w którym życie na chwilę otworzyło oczy i patrzy na siebie Twoim spojrzeniem. I właśnie tu zaczyna się paradoks naszych czasów: dostajemy tak rzadki moment historii, a jednak wielu z nas od rana ćwiczy w głowie koniec świata. Układ nerwowy stroi się na alarm. Umysł pisze czarny scenariusz i wmawia nam, że to realizm, choć często jest to tylko stary lęk. Ogromna część naszego cierpienia nie bierze się z tego, że świat właśnie się kończy. Bierze się z tego, że głowa żyje w świecie, który się kończy.
Dochodzi jeszcze jedno: zarażanie. Zarażamy się nastrojem, narracją, pośpiechem, cudzym zwątpieniem, cudzą małością. Bo to, czym nasiąkasz każdego dnia, staje się klimatem Twojej psychiki. Nikt z nas nie żyje w obiektywnej prawdzie. Każdy żyje w swojej bańce i codziennie wybiera, w jakiej przestrzeni rośnie lub marnieje. Masz więcej szans, niż podpowiada Ci lęk. Decyduje to, co masz w głowie. Decyduje to, czym się zarażasz.
Wdzięczność za to, co masz, nie jest dla naiwnych. Jest odzyskaniem skali. Bo zwyczajny nie jest ani oddech, ani świadomość, ani fakt, że właśnie Tobie przypadł ten rzadki bilet do istnienia.
Może dziś nie potrzebujesz kolejnej katastroficznej myśli. Może potrzebujesz odzyskać proporcje i powiedzieć: dostałam coś rzadkiego. Nie idealnego. Rzadkiego. A skoro tak, zrobię z tego użytek.
Wyszukiwanie odpowiedzi..
