Pierwszy kolorowy utwór Kurosawy został zrealizowany na autentycznym wysypisku śmieci na przedmieściach Tokio i w osiedlu nędzarzy. Opisuje społeczność slumsów, ludzi najbiedniejszych. Przeplata się tu wiele wątków ukazujących tragizm ludzkich losów. Film jest opowieścią, która oprócz realistycznej tkanki zawiera przesłanie humanistyczne i znaczenia metaforyczne.
Film jest tragiczny i piękny. 1:31:26 jednak ten moment we mnie obudził tęsknotę za innym kinem. Szkoda, że więcej takich przypadkowych momentów nie było w kinie japońskim. Oślepiający refleks światła odbijający się od kajdanek. Ten film jest tak samo jak większość japońskiego kina przedłużeniem teatru kabuki. Po wojnie był cały nurt filmów kręconych w miejscach zrujnowanych przez wojnę (Skarb), bądź wręcz na wysypiskach czy w dzielnicach biedy (Cud w Mediolanie). Tutaj jednak kręcenie nie ma wpływu zmienia, bo i tak wygląda jak nagrane w studio. Mozaikowe łączenie obyczajowych historii w jednym miejscu najlepiej wyszło Satyajitowi Rayowi w Kanczendżanga.
Odpowiedz
anonim5(*.*.151.5) 2025-09-04 16:58:52+1
o takiej drugiej Japonii myślał dla nas BOLEK jebolek, dzieciorób stoczniowy, od kilku lat na emeryturze od ZUS, do której dorabia jako wykładawca lastriko w kilblach USrańskich....
Odpowiedz
anonim93(*.*.120.93) 2026-07-21 21:22:040
Kolejny film ś.p Akiro Kurosawy który powalił mnie na kolana.
Odpowiedz
Wyszukiwanie odpowiedzi..
