To kazanie mówi o rzeczach, które nie bolą od razu. O sytuacjach, relacjach i słowach, które z pozoru są do zniesienia, ale dzień po dniu odbierają spokój. Nie krzyczą. Działają cicho. I właśnie dlatego są tak niebezpieczne.
To słowo zatrzymuje się przy zmęczeniu, które nie mija po odpoczynku. Przy napięciu, które staje się codziennością. Przy uczuciu, że ciągle trzeba się dopasowywać, tłumaczyć, udowadniać swoją wartość. To nie jest cena miłości. To sygnał ostrzegawczy.
Kazanie zaprasza do uczciwego spojrzenia na swoje życie. Czy to, co przeżywasz, buduje Cię czy powoli odbiera siły. Bo Bóg nie prowadzi przez ciągłe niszczenie. To, co naprawdę pochodzi od Niego, nawet jeśli trudne, ostatecznie daje życie.
To przypomnienie, że odejście od tego, co rani, nie jest porażką. Czasem jest ratunkiem.
Wyszukiwanie odpowiedzi..
