Bliskość, która boli to kazanie o relacjach, w których obecność drugiego człowieka zamiast dawać bezpieczeństwo, przynosi cierpienie. Ksiądz Pawlukiewicz często podkreślał, że nie każda bliskość jest dobra tylko dlatego, że jest intensywna. Czasem im bliżej jesteśmy, tym bardziej boli, bo relacja została zbudowana bez prawdy i granic.
To kazanie pokazuje, że ból w bliskości nie zawsze jest czymś, co trzeba przeczekać. Pawlukiewicz mówił, że miłość nie powinna ranić regularnie ani odbierać pokoju. Jeśli relacja opiera się na lęku, manipulacji lub ciągłym napięciu, serce zaczyna cierpieć, nawet gdy bardzo chce kochać.
W kazaniu wybrzmiewa myśl, że bliskość bez bezpieczeństwa staje się zagrożeniem. Człowiek przestaje być sobą, zaczyna chodzić na palcach i boi się prawdy. Bóg nie prowadzi do takiej bliskości. On zaprasza do relacji, w której jest przestrzeń na oddech, rozmowę i wzajemny szacunek.
Pawlukiewicz podkreślał, że czasem miłość wymaga dystansu. Odejście, zatrzymanie lub postawienie granic nie jest porażką, ale próbą ochrony serca. Bliskość, która prowadzi do Boga, daje pokój, nawet jeśli stawia wymagania.
To kazanie zaprasza, by nie mylić bólu z miłością i odważnie szukać relacji, które leczą, a nie ranią.
Wyszukiwanie odpowiedzi..
