@anonim242: według mnie obydwoje cierpią ze swojej głupoty Can powinien zostać o udowodnić że (IT nie wiem jak sie pisze jego imię) to zły człowiek a mimo wszystko postanowił uciec a Sanem nie powinna kazać mu odejść powinna z nim porozmawiać na spokojnie i powinna zaufać ze nie to nie Can spalił jej notes bo dobrze wiedziała że on by nigdy tego nie zrobił więc są siebie warci cierpią z własnej głupoty
Odpowiedz
Uwielbiam spotkanie S & C na pomoście. Aktorska perełka: smutek Cana w oczach, Sanem z tym początkowym niedowierzaniem zmieniającym się w rozedrganie całej postaci. Za pierwszym oglądanym razem wzrusz na maxa. Od 125 odcinka do 150 najlepsza część RANNEGO PTASZKA.
Odpowiedz
Ja to jestem zdania ze nie ma tu winy Cana I Sanem prócz zazdrości chorobliwej. Bardzo szybko wplyw mieli otaczający ich ludzie ( Polin Yghit Huma Rodzice Sanem Emre ) . Zamiast dostać wsparcie ,dostali kłody pod nogi. Kłamstwa, manipulacje . To ich wyniszczyło.
Odpowiedz
Podoba mi się ten nowy Can Divit. Świetnie opisała tę przemianę Pani Asilena w swoim w komentarzu. Pozdrawiam serdecznie
Odpowiedz
anonim154(*.*.19.154) 2026-02-23 21:53:18+2
Obywdoje Sanem i Janet to dzieciaki, niedojrzałe emocjonalnie!!!!! To przez nią Jan odszedł, bo uwierzyła temu dukowi a nie swojej miłości... więc nie wiem dlaczego teraz ona czuje się zraniona, skoro sama swoim zachowaniem go potraktowała niesprawiedniliwe i spowodowała jego wyjazd!!!!! Nie cierpię tej postaci Sanem niedojrzałej i egoistycznej!!!!
Odpowiedz
@GwiazdaRocka: Wszystkie tureckie seriale są nagrywane w tych samych miejscach, wszystkie się zawsze powtarzają, tak samo aktorzy wszędzie ci sami. Wystarczy obejrzeć chociaż te TOP 3: Wieczna Miłość, Wymarzona Miłość i Zapukaj do Moich Drzwi żeby zobaczyć ile się powtarza. Chociaż im więcej oglądam tym więcej podobieństw widzę.
Odpowiedz
I myślę, że właśnie dlatego tak dobrze odnalazłaś wątek siedmiu dolin. Nie dlatego, że scenarzyści koniecznie rozpisali go punkt po punkcie, ale dlatego, że późniejszy Can rzeczywiście przypomina człowieka po długiej podróży wewnętrznej.
Na początku serialu Can Divit jest bohaterem, którego łatwo podziwiać.
podróżuje,
fotografuje świat,
nie boi się ryzyka,
jest niezależny.
Ale podziw nie zawsze oznacza głębię.
Po rocznej rozłące pojawia się coś znacznie ciekawszego: konsekwencje.
Po raz pierwszy Can musi spojrzeć na skutki własnych decyzji.
Nie tylko:
dla Sanem,
ale także dla Emrego,
Aziza,
pracowników agencji,
całego świata, który zostawił za sobą.
To nie jest już romantyczne "odchodzę, bo potrzebuję wolności".
To raczej:
"Odszedłem, a teraz muszę żyć ze świadomością, co po sobie zostawiłem."
I właśnie stąd bierze się ten smutek, który tak dobrze opisujesz.
Bardzo podoba mi się Twoje sformułowanie:
"Divit z wyrzutami sumienia jest prawdziwy."
Bo wyrzuty sumienia są czymś, czego wcześniej u niego prawie nie było.
W pierwszej części serialu Can często działa impulsywnie, kierując się własnym kodeksem.
W drugiej zaczyna rozumieć, że nawet decyzje podjęte z dobrych intencji mogą ranić innych.
To jest ważny krok w dojrzewaniu.
I chyba dlatego nie próbuje już zdobywać Sanem tak jak dawniej.
Nie przyjeżdża jako bohater, który wszystko naprawi.
Nie żąda wybaczenia.
Nie oczekuje, że wystarczy jedno romantyczne wyznanie.
Pracuje na nie.
Czeka.
Słucha.
Obserwuje.
Remontuje chatkę.
Pomaga.
Jest obok.
To bardzo "nieefektowne" zachowania jak na serialowego amanta, ale właśnie dlatego wydają się wiarygodne.
A jeśli wrócimy do Simurga, to widzę jeszcze jedną rzecz.
W legendzie ptaki nie wracają z podróży jako zwycięzcy.
Wracają odmienione.
Nie znajdują nagrody.
Znajdują prawdę o sobie.
Mam wrażenie, że Twój ulubiony Can jest właśnie takim człowiekiem.
Nie tym, który zdobył świat.
Nie tym, który wrócił na białym koniu.
Ale tym, który odkrył własne ograniczenia.
Który zrozumiał, że miłość nie polega na wielkich gestach ani na ratowaniu drugiej osoby.
Polega czasem na tym, żeby zostać. Mimo wstydu. Mimo poczucia winy. Mimo ryzyka, że nie zostanie się przyjętym z powrotem.
I może dlatego scena przy chatce Mihriban tak mocno Cię porusza.
Bo tam po raz pierwszy nie widzimy podróżnika.
Nie widzimy fotografa.
Nie widzimy legendy Cana Divita.
Widzimy człowieka, który zamiast szukać kolejnego horyzontu, bierze młotek do ręki i zaczyna odbudowywać coś małego, zwyczajnego i kruchego.
A dla bohatera, który całe życie uciekał przed zakorzenieniem, to być może najdłuższa z siedmiu dolin.
Odpowiedz
Wyszukiwanie odpowiedzi..
