To kazanie dotyka jednego z najtrudniejszych momentów wiary: chwili, w której trzeba puścić własny scenariusz. Bo najczęściej nie chodzi o to, czy Bóg zadziała, ale *jak* to zrobi. A Jego jak bywa inne niż nasze oczekiwania.
Mówimy Bogu, czego chcemy, kiedy i w jaki sposób. Tymczasem On zaprasza do zaufania, które nie kontroluje. Do oddania steru nawet wtedy, gdy nie rozumiemy drogi. Boże działanie często przychodzi nie tam, gdzie patrzymy, i nie w formie, jakiej się spodziewamy.
To słowo przypomina, że Bóg nie naprawia powierzchownie. On sięga głębiej. Czasem burzy to, co wydawało się bezpieczne, by zbudować coś prawdziwego. Jego sposób bywa cichy, powolny i niewygodny, ale zawsze prowadzi do życia.
Kazanie zaprasza do wewnętrznej zgody: niech będzie po Twojemu. Nie jako rezygnacji, ale jako aktu zaufania. Bo kiedy przestajemy poprawiać Boga, zaczynamy widzieć Jego obecność.
Wyszukiwanie odpowiedzi..
