To, co tracisz, może Cię uwolnić to kazanie o stracie, która nie musi być końcem, ale może stać się początkiem wolności. Ksiądz Pawlukiewicz często mówił, że człowiek najbardziej boi się utraty, bo wydaje mu się, że wraz z nią traci sens, bezpieczeństwo i przyszłość. Tymczasem Bóg czasem pozwala odejść temu, co stało się ciężarem, choć kiedyś było ważne.
To kazanie pokazuje, że nie każda strata jest porażką. Są rzeczy, relacje i etapy życia, które przestają prowadzić do dobra, a zaczynają zniewalać. Pawlukiewicz podkreślał, że Bóg nie odbiera po to, by zranić, ale by uwolnić serce z przywiązań, które zabierają pokój i wolność.
W kazaniu wybrzmiewa myśl, że dopiero po stracie człowiek zaczyna oddychać pełniej. Gdy znika to, co ciągle wymagało walki, kontroli i lęku, pojawia się przestrzeń na nowe życie. Bóg widzi dalej niż my i wie, że czasem trzeba coś puścić, by serce mogło się uzdrowić.
Pawlukiewicz mówił, że strata boli, bo dotyka naszych nadziei i planów. Ale jeśli zostanie oddana Bogu, przestaje być pustką, a staje się drogą. Wolność nie zawsze przychodzi przez zyski, czasem rodzi się właśnie przez odejścia.
To kazanie zaprasza, by zaufać, że to, co dziś boli, może jutro stać się początkiem pokoju i wewnętrznej wolności.
Wyszukiwanie odpowiedzi..
