Serce uczy się kochać na nowo to kazanie o procesie uzdrowienia, który nie dzieje się od razu. Ksiądz Pawlukiewicz często mówił, że po zranieniach serce potrzebuje czasu, ciszy i bezpieczeństwa, aby znów zaufać i otworzyć się na miłość. Nie da się kochać naprawdę, jeśli wcześniej nie pozwoli się sercu odpocząć.
To kazanie pokazuje, że miłość po bólu wygląda inaczej. Jest ostrożniejsza, bardziej świadoma i mniej oparta na emocjach, a bardziej na decyzji. Pawlukiewicz podkreślał, że to nie jest słabość, ale dojrzałość. Serce, które zostało zranione, uczy się rozpoznawać granice i odróżniać miłość od zależności.
W kazaniu wybrzmiewa myśl, że Bóg leczy serce powoli. Nie wymusza uczuć ani relacji. Daje czas, by rany przestały krwawić i mogły stać się miejscem nowej wrażliwości. To On uczy miłości, która nie boi się prawdy i nie ucieka przed trudnościami.
Pawlukiewicz mówił, że kochanie na nowo zaczyna się od pojednania z samym sobą. Od zgody na własną historię, słabość i drogę, którą się przeszło. Dopiero wtedy możliwa jest relacja, która daje pokój, a nie lęk.
To kazanie zaprasza, by nie przyspieszać serca, ale pozwolić mu uczyć się miłości na nowo, w tempie, które prowadzi do wolności i pokoju.
Wyszukiwanie odpowiedzi..
