Po co Bóg dopuszcza zranienia to kazanie, które dotyka jednego z najtrudniejszych pytań wiary. Ksiądz Pawlukiewicz podkreślał, że Bóg nie jest sprawcą zła ani bólu, ale szanuje ludzką wolność i realność świata, w którym żyjemy. Zranienia nie są Jego planem, lecz miejscem, w które On przychodzi.
To kazanie pokazuje, że Bóg nie usuwa cierpienia jak magicznym gestem, ale przechodzi przez nie razem z człowiekiem. Pawlukiewicz mówił, że gdyby Bóg zabierał każde zranienie, odebrałby nam wolność, możliwość wyboru i prawdziwej miłości. Miłość bez ryzyka zranienia przestałaby być miłością.
W kazaniu wybrzmiewa myśl, że zranienia mogą stać się przestrzenią dojrzewania. Często to właśnie ból zatrzymuje człowieka, zmusza do refleksji, uczy pokory i otwiera na Boga w sposób, którego nie dałoby się osiągnąć w komforcie. Bóg nie chce cierpienia, ale potrafi z niego wyprowadzić dobro, które z czasem staje się widoczne.
Pawlukiewicz podkreślał też, że Bóg jest szczególnie blisko ludzi zranionych. Nie ocenia ich słabości, nie przyspiesza uzdrowienia, ale cierpliwie czeka, aż serce będzie gotowe. Rana nie oddala od Boga, jeśli jest Mu oddana.
To kazanie uczy, że zranienia nie muszą odebrać sensu życia. Mogą stać się miejscem spotkania z Bogiem, który potrafi przemienić ból w drogę ku większej miłości i wolności.
Wyszukiwanie odpowiedzi..
