Nowa Biblia Gdańska Księga: I Księga Mojżesza 13:1 13:1 Zatem Abram wyszedł z Micraimu ku południowi; on, jego żona i wszystko co posiadał, a wraz z nim Lot. 13:2 Zaś Abram był bardzo bogaty w stada, oraz w srebro i złoto. 13:3 Zatem szedł w swoich wędrówkach od południa - aż do Betel, do miejsca między Betel i Aj, gdzie przedtem był jego namiot. 13:4 Do miejsca ofiarnicy, którą wcześniej wystawił; i tam Abram wzywał Imienia WIEKUISTEGO. 13:5 Ale także Lot, który szedł razem z Abramem, posiadał trzody, stada oraz namioty. 13:6 Lecz owa ziemia nie mogła ich pomieścić, aby zamieszkiwali razem, gdyż ich dobytek był wielki, więc nie mogli wspólnie zamieszkiwać. 13:7 Wynikł też spór pomiędzy pasterzami stad Abrama, a pasterzami stad Lota. A w tym kraju już wówczas mieszkali - Kanaanejczyk i Peryzejczyk. 13:8 Więc Abram powiedział do Lota: Niech nie będzie sporu pomiędzy mną - a tobą, i między moimi pasterzami - a twoimi pasterzami; przecież jesteśmy krewnymi ludźmi. 13:9 Czyż cała ziemia nie jest przed tobą? Odłącz się ode mnie; jeżeli pójdziesz na lewo - to ja na prawo, a jeżeli na prawo - to ja na lewo. 13:10 Zatem Lot podniósł swoje oczy i zobaczył okolicę Jardenu[1], że cała jest nawodniona; bo zanim WIEKUISTY spustoszył Sedom i Amorę[2], była jak ogród WIEKUISTEGO, jak ziemia Micraim, aż po wejście do Coaru. Przypisy [1] Spolszczone: Jordanu; co znaczy: Zstępujący. [2] Spolszczone: Sodomę i Gomorę. 13:11 I Lot wybrał sobie całą okolicę Jardenu. Więc Lot pociągnął ku wschodowi i tak się odłączyli jeden od drugiego. 13:12 Abram osiadł w kraju Kanaan, a Lot osiadł w miastach owej okolicy oraz rozbił namioty aż do Sedomu. 13:13 Ale ludzie Sedomu byli źli oraz wielce grzeszni przed WIEKUISTYM. 13:14 PAN powiedział też do Abrama, po odłączeniu się od niego Lota: Podnieś twoje oczy i spójrz z miejsca na którym się znajdujesz - na północ, na południe, na wschód i na zachód. 13:15 Ponieważ całą ziemię, którą widzisz, oddam ją tobie i twojemu rodowi na wieki. 13:16 Także twój ród uczynię jak proch ziemi; tak wielki, że gdyby ktoś zdołał zliczyć proch ziemi i twój ród będzie zliczony. 13:17 Powstań, obejdź ten kraj wzdłuż i wszerz, ponieważ tobie go oddam. 13:18 Więc Abram zwinął namioty, przybył i osiadł na równinach Mamry, które są przy Hebronie; tam też zbudował WIEKUISTEMU ofiarnicę.
Odpowiedz
Nowa Biblia Gdańska Księga: I Księga Mojżesza 11:1 11:1 Zaś cała ziemia była jednej mowy oraz nielicznych wyrażeń. 11:2 I stało się, że gdy ciągnęli od wschodu, znaleźli równinę w kraju Szynear[1] i tam się osiedlili. Przypisy [1] Co znaczy: Kraina dwóch rzek; inni: Nieprzyjaciel znienawidzony. 11:3 Więc jeden powiedział do drugiego: Oto wyrabiajmy cegły oraz rozżarzmy je do żaru. I tak cegła służyła im zamiast kamienia, a smołowiec służył im za wapno. 11:4 Także powiedzieli: Oto zbudujmy sobie miasto i wieżę, której wierzch byłby w niebie; uczynimy sobie też znamię[1], abyśmy się nie rozproszyli po powierzchni całej ziemi. Przypisy [1] Także: pomnik, znak. 11:5 Wtedy WIEKUISTY zstąpił, aby zobaczyć owo miasto i wieżę, którą budowali synowie ludzcy. 11:6 I WIEKUISTY powiedział: Oto jeden lud oraz jedna mowa u wszystkich; a taki jest początek ich przedsięwzięć[1]. Od teraz nic im nie chybi, co by zamierzyli wykonać. Przypisy [1] Także: pospolicie złych zamysłów. 11:7 Oto zstąpmy i tam pomieszajmy ich mowę, aby nie zrozumieli - jeden mowy drugiego. 11:8 Zatem WIEKUISTY rozproszył ich stamtąd po powierzchni całej ziemi; tak ze strachu przestali budować. 11:9 Dlatego jego imię nazwano Babel[1], gdyż tam PAN pomieszał mowę całej ziemi. Stamtąd Bóg rozproszył ich po powierzchni całej ziemi. Przypisy [1] Co znaczy: Pomieszanie, zamieszanie. 11:10 Oto rodowód Szema: Szem miał sto lat, gdy spłodził Arpachszada, dwa lata po potopie. 11:11 Zaś po spłodzeniu Arpachszada, Szem żył pięćset lat oraz spłodził synów i córki. 11:12 A Arpachszad przeżywszy trzydzieści pięć lat, spłodził Szelacha. 11:13 Zaś po spłodzeniu Szelacha, Arpachszad żył czterysta trzy lata oraz spłodził synów i córki. 11:14 A Szelach, przeżywszy trzydzieści lat, spłodził Ebera. 11:15 Zaś po spłodzeniu Ebera, Szelach żył czterysta trzy lata oraz spłodził synów i córki. 11:16 A Eber, przeżywszy trzydzieści cztery lata, spłodził Pelega. 11:17 Zaś po spłodzeniu Pelega, Eber żył czterysta trzydzieści lat oraz spłodził synów i córki. 11:18 A Peleg, przeżywszy trzydzieści lat, spłodził Reu. 11:19 Zaś po spłodzeniu Reu, Peleg żył dwieście dziewięć lat oraz spłodził synów i córki. 11:20 A Reu, przeżywszy trzydzieści dwa lata, spłodził Seruga. 11:21 Zaś po spłodzeniu Seruga, Reu żył dwieście siedem lat oraz spłodził synów i córki. 11:22 A Serug, przeżywszy trzydzieści lat, spłodził Nachora. 11:23 Zaś po spłodzeniu Nachora, Serug żył dwieście lat oraz spłodził synów i córki. 11:24 A Nachor, przeżywszy dwadzieścia dziewięć lat, spłodził Teracha. 11:25 Zaś po spłodzeniu Teracha, Nachor żył sto dziewiętnaście lat oraz spłodził synów i córki. 11:26 A Terach, przeżywszy siedemdziesiąt lat, spłodził Abrama[1], Nachora i Harana. Przypisy [1] Co znaczy: Wywyższony ojciec. 11:27 A oto dzieje Teracha: Terach spłodził Abrama, Nachora i Harana; a Haran spłodził Lota. 11:28 I Haran umarł przed obliczem[1] swojego ojca Teracha, w swoim rodzinnym kraju, w Ur - Kasdym[2]. Przypisy [1] Czyli: za życia, w obecności. [2] Spolszczone: Ur Chaldejskim. 11:29 A Abram oraz Nachor pojęli sobie żony; imię żony Abrama to Saraj[1], a imię żony Nachora to Milka, córka Harana, ojca Milki i Iski[2]. Przypisy [1] Co znaczy: Księżniczka. [2] Według innych: Saraj była córką Harana, nazywaną inaczej Iską. Abram nazywa stryja i teścia - ojcem, zaś siostrzenicę - siostrą. 11:30 Ale Saraj była niepłodna, zatem nie miała dzieci. 11:31 Zaś Terach wziął swojego syna Abrama, swojego wnuka Lota[1] - syna Harana, oraz swoją synową Saraj - żonę swojego syna Abrama, i razem wyruszyli[2] z Ur - Kasdym, aby pójść do ziemi Kanaan. Więc doszli aż do Haranu i tam się osiedli. Przypisy [1] Co znaczy: Zasłona. [2] Względnie: inni też wyruszyli z nimi. 11:32 A dni Teracha były przez dwieście pięć lat; i Terach umarł w Haranie.
Odpowiedz
Nowa Biblia Gdańska Księga: I Księga Mojżesza 12:1 12:1 A PAN powiedział do Abrama: Wyjdź z twojej ziemi, z twojej ojczyzny[1] i z domu twojego ojca, do ziemi, którą ci wskażę. Przypisy [1] W domyśle - z Charanu, a nie z Ur. 12:2 A uczynię cię wielkim narodem i cię pobłogosławię oraz wywyższę twoje imię, więc będziesz błogosławieństwem[1]. Przypisy [1] Także: uosobieniem błogosławieństwa, przedmiotem i jego źródłem dla innych. 12:3 Także błogosławiącym tobie - pobłogosławię, a przeklinającego ciebie - przeklnę, i będą błogosławione w tobie wszystkie plemiona ziemi. 12:4 Zatem Abram wyszedł, jak mu polecił WIEKUISTY, a razem z nim poszedł Lot. Zaś Abram miał siedemdziesiąt pięć lat, gdy wyszedł z Haranu. 12:5 Abram wziął także swoją żonę Saraj, Lota – syna swojego brata, cały ich dobytek, którego się dorobili, oraz osoby[1], które nabyli w Haranie. Więc wyruszyli, aby się udać do ziemi Kanaan, zatem przybyli do ziemi Kanaan. Przypisy [1] Także: dusze. 12:6 I Abram przeszedł ten kraj do miejscowości Szechem, aż do dąbrowy More. A w tym kraju był wówczas Kanaanejczyk. 12:7 I ukazał się Abramowi WIEKUISTY oraz powiedział: Tą ziemię oddam twojemu potomstwu. Zatem zbudował tam ofiarnicę WIEKUISTEMU, który mu się ukazał. 12:8 Po czym przeniósł się stamtąd ku wzgórzu, na wschód od Betelu oraz rozbił swój namiot. Betel miał od zachodu, a Aj od wschodu; tam też zbudował WIEKUISTEMU ofiarnicę oraz wzywał Imienia WIEKUISTEGO. 12:9 Potem Abram wyruszył ku południu[1], wciąż idąc oraz koczując. Przypisy [1] Dokładnie: ku suchej ziemi - nazwa południa kraju. 12:10 Ale na ziemi nastał głód, więc Abram zszedł do Micraim[1], by tam pobyć, gdyż w kraju był ciężki głód. Przypisy [1] Zszedł - z górzystego Kanaanu na niziny Nilu; Micraim - hebrajska nazwa Egiptu. 12:11 I stało się, gdy był już bliskim przybycia do Micraim, że powiedział do swojej żony Saraj: Otóż wiem, że na spojrzenie jesteś piękną kobietą. 12:12 Więc będzie, kiedy cię ujrzą Micraimczycy, wtedy powiedzą: To jego żona; i mnie zabiją, a ciebie pozostawią przy życiu. 12:13 Powiedz, że jesteś moją siostrą, aby mi się dzięki tobie dobrze działo oraz z twojego powodu by żyła moja osoba. 12:14 I stało się, kiedy Abram przybył do Micraim, że Micraimczycy ujrzeli tą kobietę, a była bardzo piękna. 12:15 Zatem gdy ją ujrzeli, książęta faraona wysławiali ją przed faraonem, więc ta kobieta została wzięta do domu faraona. 12:16 Zaś Abramowi dobrze świadczono ze względu na nią oraz posiadł owce, byki, osły, sługi i służebnice, oślice i wielbłądy. 12:17 Ale WIEKUISTY uderzył faraona i jego dom wielkimi klęskami z powodu Saraj, żony Abrama. 12:18 Więc faraon wezwał Abrama i powiedział: Co mi to uczyniłeś? Czemu mi nie powiedziałeś, że to twoja żona? 12:19 Czemu mówiłeś - to moja siostra; tak, że wziąłem ją sobie za żonę[1]? Ale teraz - oto twoja żona, zabierz ją i idź. Przypisy [1] W zrozumieniu: umieściłem ją w swoim haremie. 12:20 Faraon wyznaczył mu też ludzi, zatem go przeprowadzili; także jego żonę i wszystko co posiadał.
Odpowiedz
Nowa Biblia Gdańska Księga: I Księga Mojżesza 11:1 11:1 Zaś cała ziemia była jednej mowy oraz nielicznych wyrażeń. 11:2 I stało się, że gdy ciągnęli od wschodu, znaleźli równinę w kraju Szynear[1] i tam się osiedlili. Przypisy [1] Co znaczy: Kraina dwóch rzek; inni: Nieprzyjaciel znienawidzony. 11:3 Więc jeden powiedział do drugiego: Oto wyrabiajmy cegły oraz rozżarzmy je do żaru. I tak cegła służyła im zamiast kamienia, a smołowiec służył im za wapno. 11:4 Także powiedzieli: Oto zbudujmy sobie miasto i wieżę, której wierzch byłby w niebie; uczynimy sobie też znamię[1], abyśmy się nie rozproszyli po powierzchni całej ziemi. Przypisy [1] Także: pomnik, znak. 11:5 Wtedy WIEKUISTY zstąpił, aby zobaczyć owo miasto i wieżę, którą budowali synowie ludzcy. 11:6 I WIEKUISTY powiedział: Oto jeden lud oraz jedna mowa u wszystkich; a taki jest początek ich przedsięwzięć[1]. Od teraz nic im nie chybi, co by zamierzyli wykonać. Przypisy [1] Także: pospolicie złych zamysłów. 11:7 Oto zstąpmy i tam pomieszajmy ich mowę, aby nie zrozumieli - jeden mowy drugiego. 11:8 Zatem WIEKUISTY rozproszył ich stamtąd po powierzchni całej ziemi; tak ze strachu przestali budować. 11:9 Dlatego jego imię nazwano Babel[1], gdyż tam PAN pomieszał mowę całej ziemi. Stamtąd Bóg rozproszył ich po powierzchni całej ziemi. Przypisy [1] Co znaczy: Pomieszanie, zamieszanie. 11:10 Oto rodowód Szema: Szem miał sto lat, gdy spłodził Arpachszada, dwa lata po potopie. 11:11 Zaś po spłodzeniu Arpachszada, Szem żył pięćset lat oraz spłodził synów i córki. 11:12 A Arpachszad przeżywszy trzydzieści pięć lat, spłodził Szelacha. 11:13 Zaś po spłodzeniu Szelacha, Arpachszad żył czterysta trzy lata oraz spłodził synów i córki. 11:14 A Szelach, przeżywszy trzydzieści lat, spłodził Ebera. 11:15 Zaś po spłodzeniu Ebera, Szelach żył czterysta trzy lata oraz spłodził synów i córki. 11:16 A Eber, przeżywszy trzydzieści cztery lata, spłodził Pelega. 11:17 Zaś po spłodzeniu Pelega, Eber żył czterysta trzydzieści lat oraz spłodził synów i córki. 11:18 A Peleg, przeżywszy trzydzieści lat, spłodził Reu. 11:19 Zaś po spłodzeniu Reu, Peleg żył dwieście dziewięć lat oraz spłodził synów i córki. 11:20 A Reu, przeżywszy trzydzieści dwa lata, spłodził Seruga. 11:21 Zaś po spłodzeniu Seruga, Reu żył dwieście siedem lat oraz spłodził synów i córki. 11:22 A Serug, przeżywszy trzydzieści lat, spłodził Nachora. 11:23 Zaś po spłodzeniu Nachora, Serug żył dwieście lat oraz spłodził synów i córki. 11:24 A Nachor, przeżywszy dwadzieścia dziewięć lat, spłodził Teracha. 11:25 Zaś po spłodzeniu Teracha, Nachor żył sto dziewiętnaście lat oraz spłodził synów i córki. 11:26 A Terach, przeżywszy siedemdziesiąt lat, spłodził Abrama[1], Nachora i Harana. Przypisy [1] Co znaczy: Wywyższony ojciec. 11:27 A oto dzieje Teracha: Terach spłodził Abrama, Nachora i Harana; a Haran spłodził Lota. 11:28 I Haran umarł przed obliczem[1] swojego ojca Teracha, w swoim rodzinnym kraju, w Ur - Kasdym[2]. Przypisy [1] Czyli: za życia, w obecności. [2] Spolszczone: Ur Chaldejskim. 11:29 A Abram oraz Nachor pojęli sobie żony; imię żony Abrama to Saraj[1], a imię żony Nachora to Milka, córka Harana, ojca Milki i Iski[2]. Przypisy [1] Co znaczy: Księżniczka. [2] Według innych: Saraj była córką Harana, nazywaną inaczej Iską. Abram nazywa stryja i teścia - ojcem, zaś siostrzenicę - siostrą. 11:30 Ale Saraj była niepłodna, zatem nie miała dzieci. 11:31 Zaś Terach wziął swojego syna Abrama, swojego wnuka Lota[1] - syna Harana, oraz swoją synową Saraj - żonę swojego syna Abrama, i razem wyruszyli[2] z Ur - Kasdym, aby pójść do ziemi Kanaan. Więc doszli aż do Haranu i tam się osiedli. Przypisy [1] Co znaczy: Zasłona. [2] Względnie: inni też wyruszyli z nimi. 11:32 A dni Teracha były przez dwieście pięć lat; i Terach umarł w Haranie.
Odpowiedz
Nowa Biblia Gdańska Księga: I Księga Mojżesza 18:1 18:1 Zaś w czasie dziennego upału, kiedy siedział u wejścia do namiotu na polu Mamre, ukazał mu się WIEKUISTY. 18:2 Więc podniósł swoje oczy i spojrzał, a oto stanęli przed nim trzej mężowie; a kiedy ich zobaczył, pobiegł sprzed wejścia do namiotu na ich spotkanie oraz pokłonił się ku ziemi. 18:3 I powiedział: Panie! Jeśli znalazłem łaskę w twoich oczach, nie przejdź obok twojego sługi. 18:4 Niech przyniosą trochę wody, a umyjecie wasze nogi oraz odpoczniecie pod drzewem. 18:5 A ja przyniosę kęs chleba i posilicie wasze serce; potem pójdziecie - ponieważ już przeszliście obok waszego sługi. Zatem powiedzieli: Uczyń tak, jak powiedziałeś. 18:6 Więc Abraham pospieszył do namiotu, do Sary i powiedział: Uwiń się, weź trzy miary[1] przedniej mąki; rozczyń ją oraz zrób podpłomyki[2]. Przypisy [1] Miara zbożowa; 1/3 efy, objętość 144 jaj. [2] Cienkie, okrągłe placki, wypiekane na rozżarzonych płytach ogniska. 18:7 Abraham pobiegł także do bydła, wziął pulchne, wyborowe ciele oraz dał je słudze, który pospieszył, by je przyrządzić. 18:8 Wziął śmietankę, mleko oraz cielę, które przyrządził i postawił przed nimi, a sam stanął przy nich pod drzewem; zatem jedli. 18:9 Powiedzieli także do niego: Gdzie twoja żona Sara? Więc odpowiedział: Oto jest w namiocie. 18:10 Nadto powiedział: Wrócę do ciebie około bieżącego czasu[1], a oto twoja żona Sara będzie miała syna. A Sara słuchała u wejścia do namiotu, które było za nim. Przypisy [1] Gdy bieżący czas znowu ożyje; czyli po roku. 18:11 Zaś Abraham i Sara byli starzy, podeszli w latach, więc Sara przestała mieć właściwość[1] kobiet. Przypisy [1] Chodzi o menstruację. 18:12 Zatem Sara roześmiała się w duszy, mówiąc: Czyżbym miała doznać rozkoszy po moim zwiędnięciu? Przecież mój pan jest starcem. 18:13 A WIEKUISTY powiedział do Abrahama: Czemu to Sara się śmiała, mówiąc: Czyżbym rzeczywiście miała rodzić, kiedy się zestarzałam? 18:14 Czy u WIEKUISTEGO jest niemożliwa rzecz? Wrócę do ciebie w oznaczonej porze, około bieżącego czasu, a Sara będzie miała syna. 18:15 Ale Sara się zapierała, mówiąc: Nie śmiałam się - ponieważ się obawiała; lecz on powiedział: Nie, bo się śmiałaś. 18:16 Potem owi mężowie wstali oraz stamtąd skierowali wzrok ku Sedomowi; a Abraham szedł z nimi, aby ich odprowadzić. 18:17 Zaś WIEKUISTY powiedział: Miałbym zataić przed Abrahamem, co chcę uczynić? 18:18 To Abraham się rozkrzewi w wielki, potężny naród i w nim będą wysławiać[1] Boga wszystkie narody ziemi. Przypisy [1] Także: chwalić, sławić, wielbić (Boga). 18:19 Bo go umiłowałem[1], by polecił swoim synom oraz swojemu domowi po sobie, strzec drogi WIEKUISTEGO, spełniając sprawiedliwość i sąd[2]; by WIEKUISTY sprowadził na Abrahama to, co o nim zapowiedział. Przypisy [1] Inni: wybrałem go, obdarzyłem go wiedzą. [2] Także: odróżnienie, oddzielenie; ocena. 18:20 WIEKUISTY też powiedział: Wielką jest skarga na Sedom i Amorę, a ich grzech jest tak bardzo ciężkim. 18:21 Zstąpię więc i zobaczę. Jeśli postępują według skargi, która mnie dochodzi, wtedy - zagłada! A jeżeli nie - będę wiedział. 18:22 Zatem owi mężowie tam się skierowali i stamtąd poszli do Sedomu; zaś Abraham stał jeszcze przed WIEKUISTYM. 18:23 Potem Abraham podszedł i powiedział: Czy razem z niegodziwym zgładzisz także sprawiedliwego? 18:24 Może w tym mieście jest pięćdziesięciu sprawiedliwych; czy ich także zgładzisz i nie przepuścisz temu miejscu z powodu pięćdziesięciu sprawiedliwych, którzy w nim są? 18:25 Dalekie to od Ciebie, abyś tą rzecz uczynił, byś zabił sprawiedliwego wraz z niegodziwym; żeby sprawiedliwy był jak niegodziwy; dalekie to od Ciebie. Czyżby sędzia całej ziemi nie spełniał sprawiedliwości? 18:26 A WIEKUISTY powiedział: Jeżeli znajdę w Sedomie, w samym mieście, pięćdziesięciu sprawiedliwych, ze względu na nich przepuszczę całemu miejscu. 18:27 A Abraham odpowiedział i rzekł: Otóż postanowiłem mówić do Pana, chociaż ja jestem prochem i popiołem. 18:28 Może braknie pięciu do pięćdziesięciu sprawiedliwych; czyżbyś z powodu pięciu zgładził całe miasto? Zatem powiedział: Nie zgładzę, jeśli znajdę tam czterdziestu pięciu. 18:29 Więc zaczął dalej mówić do Niego i rzekł: Może znajdzie się tam czterdziestu? Zatem odpowiedział: Nie uczynię ze względu na czterdziestu. 18:30 I znowu rzekł: Niechaj nie gniewa Pana, że będę mówił: Może znajdzie się tam trzydziestu? Zatem powiedział: Nie uczynię, jeżeli znajdę tam trzydziestu. 18:31 Znowu rzekł: Otóż postanowiłem mówić do Pana: Może znajdzie się tam dwudziestu? Zatem odpowiedział: Nie zgładzę ze względu na dwudziestu. 18:32 Więc rzekł: Niechaj nie gniewa Pana, kiedy przemówię jeszcze raz: Może znajdzie się tam dziesięciu? Zatem powiedział: Nie zgładzę ze względu na dziesięciu. 18:33 I WIEKUISTY odszedł, gdy przestał mówić do Abrahama; zaś Abraham wrócił do swego miejsca.
Odpowiedz
Wyszukiwanie odpowiedzi..
