Nowa Biblia Gdańska Księga: I Księga Mojżesza 13:1 13:1 Zatem Abram wyszedł z Micraimu ku południowi; on, jego żona i wszystko co posiadał, a wraz z nim Lot. 13:2 Zaś Abram był bardzo bogaty w stada, oraz w srebro i złoto. 13:3 Zatem szedł w swoich wędrówkach od południa - aż do Betel, do miejsca między Betel i Aj, gdzie przedtem był jego namiot. 13:4 Do miejsca ofiarnicy, którą wcześniej wystawił; i tam Abram wzywał Imienia WIEKUISTEGO. 13:5 Ale także Lot, który szedł razem z Abramem, posiadał trzody, stada oraz namioty. 13:6 Lecz owa ziemia nie mogła ich pomieścić, aby zamieszkiwali razem, gdyż ich dobytek był wielki, więc nie mogli wspólnie zamieszkiwać. 13:7 Wynikł też spór pomiędzy pasterzami stad Abrama, a pasterzami stad Lota. A w tym kraju już wówczas mieszkali - Kanaanejczyk i Peryzejczyk. 13:8 Więc Abram powiedział do Lota: Niech nie będzie sporu pomiędzy mną - a tobą, i między moimi pasterzami - a twoimi pasterzami; przecież jesteśmy krewnymi ludźmi. 13:9 Czyż cała ziemia nie jest przed tobą? Odłącz się ode mnie; jeżeli pójdziesz na lewo - to ja na prawo, a jeżeli na prawo - to ja na lewo. 13:10 Zatem Lot podniósł swoje oczy i zobaczył okolicę Jardenu[1], że cała jest nawodniona; bo zanim WIEKUISTY spustoszył Sedom i Amorę[2], była jak ogród WIEKUISTEGO, jak ziemia Micraim, aż po wejście do Coaru. Przypisy [1] Spolszczone: Jordanu; co znaczy: Zstępujący. [2] Spolszczone: Sodomę i Gomorę. 13:11 I Lot wybrał sobie całą okolicę Jardenu. Więc Lot pociągnął ku wschodowi i tak się odłączyli jeden od drugiego. 13:12 Abram osiadł w kraju Kanaan, a Lot osiadł w miastach owej okolicy oraz rozbił namioty aż do Sedomu. 13:13 Ale ludzie Sedomu byli źli oraz wielce grzeszni przed WIEKUISTYM. 13:14 PAN powiedział też do Abrama, po odłączeniu się od niego Lota: Podnieś twoje oczy i spójrz z miejsca na którym się znajdujesz - na północ, na południe, na wschód i na zachód. 13:15 Ponieważ całą ziemię, którą widzisz, oddam ją tobie i twojemu rodowi na wieki. 13:16 Także twój ród uczynię jak proch ziemi; tak wielki, że gdyby ktoś zdołał zliczyć proch ziemi i twój ród będzie zliczony. 13:17 Powstań, obejdź ten kraj wzdłuż i wszerz, ponieważ tobie go oddam. 13:18 Więc Abram zwinął namioty, przybył i osiadł na równinach Mamry, które są przy Hebronie; tam też zbudował WIEKUISTEMU ofiarnicę.
Odpowiedz
Nowa Biblia Gdańska Księga: I Księga Mojżesza 12:1 12:1 A PAN powiedział do Abrama: Wyjdź z twojej ziemi, z twojej ojczyzny[1] i z domu twojego ojca, do ziemi, którą ci wskażę. Przypisy [1] W domyśle - z Charanu, a nie z Ur. 12:2 A uczynię cię wielkim narodem i cię pobłogosławię oraz wywyższę twoje imię, więc będziesz błogosławieństwem[1]. Przypisy [1] Także: uosobieniem błogosławieństwa, przedmiotem i jego źródłem dla innych. 12:3 Także błogosławiącym tobie - pobłogosławię, a przeklinającego ciebie - przeklnę, i będą błogosławione w tobie wszystkie plemiona ziemi. 12:4 Zatem Abram wyszedł, jak mu polecił WIEKUISTY, a razem z nim poszedł Lot. Zaś Abram miał siedemdziesiąt pięć lat, gdy wyszedł z Haranu. 12:5 Abram wziął także swoją żonę Saraj, Lota – syna swojego brata, cały ich dobytek, którego się dorobili, oraz osoby[1], które nabyli w Haranie. Więc wyruszyli, aby się udać do ziemi Kanaan, zatem przybyli do ziemi Kanaan. Przypisy [1] Także: dusze. 12:6 I Abram przeszedł ten kraj do miejscowości Szechem, aż do dąbrowy More. A w tym kraju był wówczas Kanaanejczyk. 12:7 I ukazał się Abramowi WIEKUISTY oraz powiedział: Tą ziemię oddam twojemu potomstwu. Zatem zbudował tam ofiarnicę WIEKUISTEMU, który mu się ukazał. 12:8 Po czym przeniósł się stamtąd ku wzgórzu, na wschód od Betelu oraz rozbił swój namiot. Betel miał od zachodu, a Aj od wschodu; tam też zbudował WIEKUISTEMU ofiarnicę oraz wzywał Imienia WIEKUISTEGO. 12:9 Potem Abram wyruszył ku południu[1], wciąż idąc oraz koczując. Przypisy [1] Dokładnie: ku suchej ziemi - nazwa południa kraju. 12:10 Ale na ziemi nastał głód, więc Abram zszedł do Micraim[1], by tam pobyć, gdyż w kraju był ciężki głód. Przypisy [1] Zszedł - z górzystego Kanaanu na niziny Nilu; Micraim - hebrajska nazwa Egiptu. 12:11 I stało się, gdy był już bliskim przybycia do Micraim, że powiedział do swojej żony Saraj: Otóż wiem, że na spojrzenie jesteś piękną kobietą. 12:12 Więc będzie, kiedy cię ujrzą Micraimczycy, wtedy powiedzą: To jego żona; i mnie zabiją, a ciebie pozostawią przy życiu. 12:13 Powiedz, że jesteś moją siostrą, aby mi się dzięki tobie dobrze działo oraz z twojego powodu by żyła moja osoba. 12:14 I stało się, kiedy Abram przybył do Micraim, że Micraimczycy ujrzeli tą kobietę, a była bardzo piękna. 12:15 Zatem gdy ją ujrzeli, książęta faraona wysławiali ją przed faraonem, więc ta kobieta została wzięta do domu faraona. 12:16 Zaś Abramowi dobrze świadczono ze względu na nią oraz posiadł owce, byki, osły, sługi i służebnice, oślice i wielbłądy. 12:17 Ale WIEKUISTY uderzył faraona i jego dom wielkimi klęskami z powodu Saraj, żony Abrama. 12:18 Więc faraon wezwał Abrama i powiedział: Co mi to uczyniłeś? Czemu mi nie powiedziałeś, że to twoja żona? 12:19 Czemu mówiłeś - to moja siostra; tak, że wziąłem ją sobie za żonę[1]? Ale teraz - oto twoja żona, zabierz ją i idź. Przypisy [1] W zrozumieniu: umieściłem ją w swoim haremie. 12:20 Faraon wyznaczył mu też ludzi, zatem go przeprowadzili; także jego żonę i wszystko co posiadał.
Odpowiedz
Wyszukiwanie odpowiedzi..
