Reklama zniknie za 15 sekund
Przejdź do cda
Advertisement
Święta pielgrzymie (Wj 23, 14-19)
Następne wideo
anuluj
Odblokuj dostęp do 10469 filmów i seriali premium od oficjalnych dystrybutorów!
Oglądaj legalnie i w najlepszej jakości. Nie kupuj kota w worku!
Wypróbuj konto premium przez 14 dni za darmo!
avatar
Dodał: Zakochany w Biblii
Konto zweryfikowane
Opublikowano: 2020-12-08

Trzy uroczyste święta będziesz dla Mnie obchodził w każdym roku. (Wj 23, 14)
Zbliżamy się do końca Kodeksu Przymierza. W poprzednim odcinku zapoznaliśmy się ze świętością Boga oraz z wymogami moralnymi wynikającymi z naszego powołania do naśladowania świętości Boga. Było wiele zakazów, w niniejszym odcinku świętość Ludu Bożego będzie uwidoczniona tym razem za pośrednictwem pozytywnych i radosnych nakazów chodzi o trzy święta pielgrzymie za pomocą których Bóg uświęca Izraelitów.
Kodeks Przymierza do tej pory wyszczególnił wymogi świętości w odniesieniu do do posiadania, co wiąże się ze wspaniałomyślnością, z prawdomównością, z pokutą, itd. Natomiast kalendarz świąt należy do królestwa czasu. Tam, gdzie mowa o czasie, mowa o bytowaniu, w opozycji do wymiaru przestrzeni, do posiadania. Wymiar czasu jest ozdobiony cyklicznymi wydarzeniami: szabat w każdym tygodniu, drugorzędne święto nowiu w każdym miesiącu, wreszcie trzy święta pielgrzymie każdego roku.
W wymiarze posiadania człowiek musi ograniczać własną zachłanność, dlatego Kodeks Przymierza w tym zakresie stosuje więcej zakazów. W wymiarze bytowania człowiek potrzebuje zachęty i energii dla dołączenia do świętości Boga, stąd potrzeba pozytywnych zachęt w postaci świąt liturgicznych.
Perspektywa Biblijna jako jedyna nadaje czasowi kierunek historyczny: znany jest początek, wiadomy jest koniec, trwa teraźniejszość naszej pielgrzymki ku spełnieniu się Bożych obietnic. Czas w perspektywie biblijnej przestaje być beznadziejnym cyklem powtarzającym ciągle te same zjawiska. Boży czas jest mierzony dwoma głównymi miarami, którymi są tydzień i rok. Każda miara jest wyjątkowa i niepowtarzalna, bo jest częścią liniowego postępu ku spełnieniu się Bożych obietnic. Kalendarz egipski był cykliczny i beznadziejnie powtarzalny, Nil musiał co roku wylewać, lepiej, żeby nic się w tym temacie nie zmieniło. W ramach Przymierza mamy wytyczony cel i chodzi o to, aby nigdy się nie cofać, ale zawsze wytrwale postępować naprzód, pokonywać trud pustyni, aby wreszcie dojść do Ziemi Obiecanej. Boża obietnica stworzyła pojęcie postępu i nadzieję, co z kolei rodzi energię i motywację do dalszego podążania drogą wytyczoną przez Boże Prawo.
Święto Przaśników następuje bezpośrednio po świętym Paschy. Poznaliśmy go przy wyjściu z Egiptu, jest rolniczym świętem pierwszych kiełków. Pięćdziesiąt dni później następuje rolnicze święto Zbiorów, siedem tygodni po Passze, stąd nazwa święta Tygodni (Sukot). Wreszcie jesienią mamy rolnicze święto Zbiorów, nazwane też świętem namiotów (Szawuot). W Egipcie Hebrajczycy znali trzy święta rolnicze: AkheT święto wylewu Nilu i zasiewu, PeReT święto kiełków, SzeMu święto zbiorów. Te pogańskie święta są reinterpretowane w świetle historii wyjścia z Egiptu. Hebrajczycy opuszczając Egipt zabierają z niego pewne elementy, choć docelowo mają mentalnie i kulturowo zerwać z pogańską przeszłością.
Mężczyzna po hebrajsku ZaKhuR pochodzi od czasownika ZaKhaR, który znaczy pamiętać. To słowo spotkaliśmy w pierwszym rozdziale Księgi Wyjścia:
Mężczyzną i niewiastą po hebrajsku ZaKhaR NeKeWaH. NeKeWaH pochodzi od czasownika NaKaW, który znaczy pogłębiać, tworzyć pojemnik. Dlatego stworzył ich mężczyzną i niewiastą można to przetłumaczyć jako stworzył ich jako pamięć i pojemnik. Pojemnik KoWaH to wewnętrzna część brzucha, który jest pojemnikiem ochronnym stwarzającym warunki dla kiełkowania nasienia. Pierwiastek męski jest tym, co umieszcza nasienie pamięci, podczas gdy pierwiastek kobiecy pielęgnuje pamięć i nadaje jej ciało. Oba pierwiastki wspólnie pracują na rzecz płodności. Na początku każdego szabatu kobieta zapalając świecę szabatową otwiera wrota tajemnicy czasu i światłości, pozwalając mężczyźnie na wykonanie pracy polegającej na kultywowanie pamięci poprzez czytanie, studiowania i przekazywanie Słowa Bożego.
Jeśli chodzi o święta roczne, wszyscy mężczyźni powołani są do podjęcia pielgrzymki aż do samego źródła pamięci, do miejsca kultu, gdzie są spełniane ofiary liturgiczne. Przy czym mężczyźni muszą być pilni i nie ociągać się! Konkretnie muszą pilnować, aby chleb się nie zakwasił i żeby tłuszcz się nie utlenił.
Mężczyźni muszą bardzo pilnie dokonać swoich ofiar. Ofiary mają pierwszeństwo nad wszystkim innym. Stawką jest PAMIĘĆ. Gdyby mężczyźni stali się leniwi, ospali, cały lud by odchodził od źródła swojej pamięci, a jest nią JHWH Bóg wyzwoliciel. Lud Boży musi pamiętać o swoim wyzwoleniu, bo to wydarzenie objawia nie tylko kim jest JHWH, ale też kim jest on sam: ludem zrodzonym i wybranym. Gdyby Izraelici o tym zapomnieli, staliby się ludem pospolitym, takim jak każdy inny, który ostatecznie zniknąłby z mapy Wszystkie te rozważania są w pełni aktualne dla chrześcijan: u nich ofiara eucharystyczna musi mieć pierwszeństwo nad wszystkim, bo jest źródłem i szczytem całego ich życia religijnego.

Słowa kluczowe (dla wyszukiwarek)
Biblia Pięcioksiąg Tora
Stary Testament Tanach
Księga Wyjścia Szemot Exodus
Mojżesz Aaron faraon

pokaż cały opis
W katalogu: Kodeks Przymierza
0 / 5 Oceny: 0
Włącz dostęp do 10469 znakomitych filmów i seriali
w mniej niż 2 minuty! Nowe, wygodne metody aktywacji.
Komentarze do: Święta pielgrzymie (Wj 23, 14-19)
Autoodtwarzanie następnego wideo
on
off

Logowanie