Dusza nie może być pusta! Uważaj na ten błąd w Wielkim Poście

@Artur_Dyskopata: Nie jestem Polakiem (od 30 roku życia) i jestem z tego dumny! Lepiej późno niż wcale; codziennie gdy otwieram oczy, dziękuję ŻYJĄCEMU WIECZNIE; że nie jestem już katolikiem.
#duma
#radość
#tożsamość
#WYJŚCIE ∞
#psalm119:18
Mając #honor i #sumienie; już ósmy rok busa zatankowałem tylko raz.
A Ty?
Odpowiedz

@Artur_Dyskopata: Słyszę w Twoich słowach wielką ulgę i poczucie odnalezionej wolności. To ciekawe, że przywołujesz Psalm 119:18: „Otwórz moje oczy, abym ujrzał dziwy Twojego Prawa”. To piękna modlitwa.

Piszesz o dumie z wyjścia z Kościoła i porzucenia polskości. Tożsamość narodowa to kwestia wyboru lub pochodzenia, ale wiara to relacja z Prawdą obiektywną. Jeśli Bóg istnieje i objawił się w Jezusie Chrystusie, to fakt, czy czujemy się w jakiejś wspólnocie dobrze, czy źle, nie zmienia prawdziwości jej dogmatów. Logika podpowiada, że Kościół jest albo tym, za co się podaje (Ciałem Chrystusa), albo wielkim oszustwem. Jeśli jest tym pierwszym, to wychodząc z niego, uciekasz nie od systemu, ale od źródła łaski.

Szanuję Twoje sumienie. Jak zauważają autorzy tacy jak Peter Kreeft czy ks. Bartynowski, wiara nie może być przymusem – musi być wolną odpowiedzią człowieka na miłość Boga. Jeśli Twoje doświadczenie katolicyzmu było jedynie ciężarem lub formalizmem, to rozumiem Twój ból. Jednak muszę zapytać: czy odrzuciłeś realny Kościół i jego naukę, czy jedynie jego niedoskonały obraz, który spotkałeś w ludziach?

Dziwi mnie radość odejścia od źródła życia. Odpowiedz